Μπουζούκια και Έγχορδα
  • Ελληνικό Κείμενο Εδώ

+menu -


2

ΛΊΓΑ ΛΌΓΙΑ
Ο Ελληνικος λαος εξέφραζε πάντα με τη μουσική και το τραγούδι διάφορες καταστάσεις της ζωής, καθώς και τα συναισθήματα, όπως ευτυχία, θλίψη, την αγάπη και το θάνατο. Το κύριο μέρος εδώ είναι τα μουσικά όργανα. Το μπουζούκι είναι ένα από τα παραδοσιακά όργανα που χρησιμοποιούνται στην ελληνική λαϊκή μουσική. Ανήκει στα λεγόμενα «τύπου ταμπουρά» όργανα με μακρύ λαιμό (μανίκι) και ένα μικρό ηχείο (ένα μικρό σκαφοειδούς σχήματος κύριο σώμα). Βλέπουμε την εμφάνισή του από την αρχαία ελληνική εποχή με το όνομα πανδούρα. Η εξέλιξη του μέσου αυτού (μπουζούκι και μπαγλαμά) στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο και μέχρι σήμερα αποδεικνύεται από διάφορες φιλολογικές μελέτες.
Το μπουζούκι στην σημερινή μορφή του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από τους Έλληνες της Μικράς Ασίας κατά τη διάρκεια του 1922 και του 1923. Είναι ένα πολύ μελωδικό όργανο και χρησιμοποιείται για σόλο καθώς και στην ορχήστρα.
Το μπουζούκι αποτελείται από ένα σκαφοειδές σχηματισμένο σώμα με ένα ξύλινο κάλυμμα με οπή για τον ήχο, ένα μακρύ λαιμό (μανίκι) στο επάνω μέρος με σταθερά τάστα και κλειδιά στο κεφαλάρι ή καράουλο για το κούρδισμα των χορδών.
Η κατασκευή του κυρίως σώματος γίνεται με τη βοήθεια ενός ξύλινου καλουπιού. Στο επάνω μέρος του καλουπιού βάζουν ένα τρίγωνο πυλώνα κατασκευασμένα από μαλακό ξύλο συνήθως λεύκα.

ΤΟ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ.
Ωκτάχορδο ή εξάχορδο, το μπουζούκι, για να κατασκευαστεί, απαιτούναι εξαιρετικής ποιότητας υλικά καθώς και τεχνίτες επιδέξιοι, με ακρίβεια και λεπτομέρεια στη δουλειά τους.
Γνωρίζουμε αυτές τις προυποθέσεις γι αυτό και επιλέγουμε για τα μπουζούκια μας, χρόνια πριν χρησιμοποιηθούν,  τους κορμούς των δένδρων που θα κοπούν,  θα παραμείνουν στούς ειδικούς αποθηκευτικού χώρους   και αφού «στεγνώσουν»,  θα κοπούν ανάλογα με τη χρήση για την οποία προορίζονται.
 Προτιμούμε για το σκάφος του μπουζουκιού καρυδιά, σφενδάμι ή αξυά διότι είναι ξύλα που ενδείκνυνται για τις ηχητικές τους αποδόσεις καθώς επίσης και για την αντοχή τους στο χρόνο. Τα καπάκια των μπουζουκιών επιλέγονται από ειδικά έλατα,  τα οποία αποδίδουν τις μέγιστες ηχητικές ταλαντώσεις..  Στο φυσικό τους χρώμα αποτελούν από μόνα τους κόσμημα. 
Ωστόσο φροντίζουμε συνήθως για την επικάλυψη του καπακιού με διάφορα πλαστικά υλικά ή φυσικά όστρακα,  τόσο για την διακόσμηση όσο και για την προστασία τους.  Από τα σχέδια που προτιμούν οι πελάτες μας είναι θέματα από την Ελληνική Μυθολογία όπως  Ερμής και Αφροδίτη,  Διόνυσος και Μούσες, λύρες, κλήματα ή δελφίνια και βέβαια ο Μαίανδρος να στολίζει συχνά, γύρω γύρω το καπάκι του μπουζουκιού. Το κεφαλάρι του μπουζουκιού, από σφενδάμι ή οξυά, είναι στολισμένο με σχέδια ανόλογα του καπακιού.  Εδώ στηρίζονται τα κλειδιά, στα οποία δένονται οι χορδές.
Οι χορδές είναι από απλό ατσάλι  * (plain steel)  και όχι ηλεκτρικές (stainless steel).
Μεταξύ σκάφους και κεφαλαριού είναι το  «μάνικο» του μπουζουκιού,  για το οποίο κάθε κατασκευαστής επιλέγει διαφορετικά υλικά και τεχνικές.  Οι επιλογές μας, μάς επιτρέπουν να σάς διαβεβαιώσουμε ότι τα μπουζούκια μας δεν σκεβρώνουν,  όταν ακολουθούνται οι οδηγίες χρήσης.
Μιά σειρά σχεδίων στολίζει την ταστιέρα του μπουζουκιού, φτιαγμένη από φυσικό μαύρο έβενο ή άλλα σκληρά ξύλα, αφρικανικής προέλευσης.  Όλα τα παραπάνω,  ανάλογα με τους συνδιασμούς κατασκευής που επιλέγει ο μάστορας, για κάθε ένα όργανο ξεχωριστά,  θα αποτελέσουν ένα ενιαίο σύνολο,  που θα αποδώσει τους ήχους που επιθυμούμε και την αντοχή που απαιτούμε, συγχρόνως δε,  το μουσικό όργανο που θα παράγουμε θα βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου.

ΜΠΑΓΛΑΜΆΣ
Είναι κυρίως εξάχορδο ( 3 ζεύγη χορδών). Σε μέγεθος είναι περίπου το 1/3 του μεγέθους του μπουζουκιού. Παράγει έναν λεπτό και οξύ ήχο και χρησιμοποιήθηκε επί δεκαετίες για να εκφράσει τον έρωτα, τον πόνο, την κοινωνική αδικία, τη χαρά , της μέσης και της εργατικής τάξης.
Το γεγονός ότι το μέγεθος του μπαγλαμά είναι πολύ μικρό διευκολύνει πάρα πολύ τη μεταφορά του. Χρησιμοποιείται γενικά στο λαϊκό τραγούδι και ιδιαίτερα στο ρεμπέτικο. Ο μπαγλαμάς κατασκευάζεται από υλικά και τεχνικές παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούνται για το μπουζούκι, με την ίδια προσοχή και φροντίδα. Υπάρχει σε διάφορες ποιότητες, σχέδια και ήχους, για να καλύπτει τις διαφορετικές ανάγκες των πελατών.

ΤΖΟΥΡΆΣ
Η κανονική του ονομασία είναι ‘μισομπούζουκο’ ή ‘μπαγλαμαδομπούζουκο’ , αλλά λόγω του ότι είναι μεγάλη λέξη με λίγο δύσκολη προφορά , έχει παραφρασθεί από το λαό και καθιερώθηκε ως ‘τζουράς’. Ο πραγματικός τζουράς , ο οποίος σημειωτέον δεν κατασκευάζεται σήμερα, είναι μικρότερος ακόμα και από τον μπαγλαμά. Η ονομασία του προήλθε από τη λαϊκή έκφραση ‘είναι μια τζούρα πράγμα’, που λέγεται όταν θέλουμε να υποδηλώσουμε ότι κάτι είναι πολύ μικρό.
Ο σημερινός τζουράς, (δηλ. το μισομπούζουκο), είχε κατ’αρχάς ηχείο αχλαδόσχημο που εξελίχθηκε μεταγενέστερα σε σφαιρικότερο λόγω ηχητικών αναγκών. Το μέγεθός του είναι το μισό περίπου του μπουζουκιού, με μάνικο όσο περίπου του μπουζουκιού αλλά με διαφορετικού μήκους ταστιέρα. Έχει τρία ζεύγη χορδών ( ρε-λα-ρε). Κατασκευάζεται με υλικά και τεχνικές παρόμοιες με αυτές του μπουζουκιού. Ο ήχος του μοιάζει με αυτόν που παράγει το μπουζούκι, αλλά είναι ξεχωριστός και γιαυτό και κατέκτησε τη θέση που έχει σήμερα στη λαϊκή ορχήστρα.

Βίντεο:

Κείμενο μπλα μπλα μπλα…

Εικόνες:

(βάζεις εικόνες από το add media)

Κείμενο μπλα μπλα μπλα…